Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Κατερίνα Μπουλούκου:Ας συστηθώ...


      7 χρόνια πριν ακριβώς σαν σήμερα ήταν που ανέβηκα τα σκαλιά της εκκλησίας ή μάλλον του δημαρχείου με τον καλό μου. Μαζί μας εκείνο το βράδυ ήταν και ένας πολύ ξεχωριστός καλεσμένος, ο γιος μας, 3 μηνών σποράκι καλά εγκατεστημένο και βολεμένο μέσα στην φωλίτσα του. Μπορώ ακόμα μετά από τόσο καιρό να θυμηθώ τα συναισθήματα που με πλημμύριζαν εκείνο τον καιρό.  Μόλις 22 χρονών τρομαγμένη,  γεμάτη άγνοια,  φοβισμένη λόγω των αλλαγών στο σώμα και στην διάθεσή μου και αθεράπευτα ερωτευμένη με τον καλό μου.
       Ο πρώτος σκόπελος μας επισκέφθηκε γρήγορα,  χάλια τιμές στην αυχενική διαφάνεια.  Ο τότε υπερηχογραφιστής ατάραχος μας μίλησε για μεγάλες πιθανότητες συνδρόμου και για περιθώριο διακοπής έως τον 5ο μήνα.. Νόμιζα ότι μου μιλάει κινέζικα, γύρισα σπίτι και έριξα πολύ κλάμα. Ευτυχώς η λήψη τροφοβλάστης έφερε την καρδιά μας στην θέση της, υγιές αγοράκι μου είπαν εκείνο το απόγευμα που σήκωσα το τηλέφωνο με τρεμάμενο χέρι.
       Η εγκυμοσύνη μου κύλησε υπέροχα,  είχα πάρει πολλά βιβλία για εγκύους και διάβαζα κάθε μέρα- τότε δεν ήξερα πολλά,  η μαιευτική ήρθε αργότερα στη ζωή μου- ανυπομονούσα να βλέπω την φατσούλα του γιόκα μου στον υπέρηχο. Έτσι πέρασε ο καιρός ανάμεσα σε βιβλία,  βόλτες σε μαγαζιά με βρεφικά, χάδια στην κοιλίτσα, όμορφα όνειρα και ροζ συννεφάκια. Η αλήθεια είναι ότι όσα βιβλία και αν διάβασα όσες συζητήσεις και αν έκανα κανένας δεν με προετοίμασε για την πραγματικότητα. 
Ο γιος μου βιαζόταν και ένα βράδυ του Φεβρουαρίου μόλις στις 36 εβδομάδες και 3 ημέρες μετά από ένα δίωρο ματς που προηγήθηκε με τον άντρα μου να προσπαθεί να με πείσει ότι γεννάω και εμένα να επιμένω ότι απλά πονάει η κοιλιά μου ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο.  Θυμάμαι την διαδρομή σαν εκδρομή με γέλια ανάμεσα στους πόνους μου , είχαμε μαζευτεί κόσμος και το διασκεδάζαμε κανονικά. 
       Δεν θα σας μιλήσω σήμερα για τον τοκετό μου, θα σας πω μόνο ότι ήταν πολύωρος και δύσκολος. Στάθηκα τυχερή γιατί μέσα στην άγνοια μου εντελώς κατά τύχη ο γιατρός που με παρακολουθούσε τότε το ήθελε και το πάλεψε φυσιολογικά. Έτσι μετά από 22 ώρες πόνων ήρθε στην ζωή μας ο γιος μας με τον μπαμπά του δίπλα φύλακα άγγελο να μου κρατάει το χέρι. Όταν τον ακούμπησαν πάνω μου γεμάτο αίματα τον κοίταγα αποσβολωμένη. Δεν πρόλαβα να του πω πολλά, δεν ήξερα καν τι έπρεπε να του πω, έψαχνα να βρω μέσα μου αυτό το περιβόητο υπέρτατο συναίσθημα που διάβαζα στις ιστορίες τοκετών. Γιατί το μόνο που ένιωθα ήταν λύτρωση από του πόνους του τοκετού και ανακούφιση που ήταν υγιής; Που ήταν το μητρικό μου ένστικτό;  Μήπως δεν είχα; 
       Οι μέρες στο μαιευτήριο ήταν σαν ένα μεγάλο πάρτι.  Γέλια, χαρές..Κάπου κάπου ένιωθα αποκομμένη. Μα καλά γιατί χαιρόντουσαν όλοι τόσο πολύ; 
Στο μαιευτήριο η ενημέρωση και η βοήθεια που είχα για τον θηλασμό ήταν απλά ανύπαρκτη.  Η μαμά μου καθότι με γέννησε την δεκαετία του 80 δεν με θήλασε καν, τότε ήταν της μόδας το σκονόγαλο. Έτσι φύγαμε από το μαιευτήριο οι δύο ανυποψίαστοι νέοι γονείς με το γνωστό χαρτάκι - συνταγούλα του παιδιάτρου για φόρμουλα και τις γνωστές δικαιολογίες περί ικτέρου κλπ. Εάν κατηγορώ για κάτι τον εαυτό μου είναι ότι ενώ είχα όλα τα μέσα στην διάθεση μου τότε δεν διάβασα , δεν ενημερώθηκα, δεν έψαξα. Βλέπετε είχα την ρομαντική και αφελής άποψη ότι οι ειδικοί θα με κατευθύνουν κατάλληλα , ίσως δεν είχα και εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και στο ένστικτό μου.
       Θυμάμαι την περίοδο τους πρώτους 6 μήνες του γιου μου σαν την δυσκολότερη της ζωής μου. Κανένας και ποτέ δεν μου μίλησε για επιλόχειο κατάθλιψη. Θυμάμαι κάθε μέρα να ξυπνάω και να μην θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, να νιώθω το παιδί μου πολλές φορές σαν βάρος και όχι σαν το αστέρι της ζωής μου, να περιμένω πίσω από την πόρτα γεμάτη απόγνωση να γυρίσει ο μπαμπάς του από την δουλειά να τον κρατήσει λίγο και εγώ να μείνω μόνη. Τον γιο μου τον αγάπησα σταδιακά όχι αμέσως όταν τον είδα αλλά μέρα με την μέρα που τον μεγάλωνα και μεγάλωνα κι εγώ μαζί του.
       Η εποχή εκείνη μου έδωσε πολλά μαθήματα, το μόνο μου παράπονο είναι ότι δεν βρέθηκε κάποιος γνώστης δίπλα μου να μπορώ να μιλήσω, να ρωτήσω και να μάθω χωρίς να κριθώ.
Επειδή ως άνθρωπος είμαι αισιόδοξος και δυναμικός αποφάσισα στα απομεινάρια αυτής της περιόδου, όταν την ξεπέρασα, να χτίσω κάτι καινούριο που θα με γεμίζει . Έτσι ήρθε η μαιευτική στην ζωή μου. Σκέφτηκα τι μου έλειψε τότε, τι ανάγκες είχα και ότι στην θέση αυτή βρέθηκαν και θα βρεθούν πάρα πολλές γυναίκες. Μετά από πολλές συζητήσεις και έχοντας επιλύσει πολλά πρόβλημα νιώθω χαρούμενη και γεμάτη.
       Ας συστηθώ λοιπόν είμαι η Κατερίνα,  μανούλα 3 αξιολάτρευτων ζουζουνιών και μαία. Θα χαρώ πολύ να απαντήσω σε κάθε απορία σας περί γονιμότητας , εγκυμοσύνης , τοκετού, λοχείας και θηλασμού μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου